نقد و بررسی انیمیشن بتمن: هالووین طولانی قسمت اول

قسمت اول فیلم هالووین طولانی (Batman: The Long Halloween) روایتگر ماجرای قتل‌های سریالی مرموزی است که در تعطیلات رخ می‌دهد و قاتلی با لقب هالیدی در انجام آن نقش دارد؛ قاتلی که هویت واقعیش مشخص نیست و همه را به تکاپو انداخته است. در پس زمینه‌ی این ماجرا اما اتفاق خزنده‌ی دیگری در جریان است که از اهمیت بیشتری برخوردار است.

آن ماجرای دیگر داستان سقوط آپولو خدای روشنایی است؛ روایت تراژیک سقوط شوالیه­‌ی سفید گاتهام است؛ داستان دادستانی است که قرار بود مادامی که بتمن نقش ماموری خودخوانده را ایفا می‌کند قانون را حکمفرما کند. دستگاه قضایی ناکارآمد را که به بیراهه رفته با دادگاهی کردن مجرمینی که کمیسر گوردون و بتمن دستگیر کرده‌اند به ریل اصلی برگرداند.

دادستانی که امید اول گاتهام و امید اول بتمنی است که به تغییر گاتهام باور دارد، به هاروی دنت به عنوان روزنه‌ی امیدی برای اجرای عدالتی هارمونیک و کارآمد که جامعه را امن‌تر و فضا را برای رشد مجرمین سخت تر کند باور دارد.

او ارتش یک نفره‌ای می شود تا دنت روی شانه های او بایستد و شوالیه ی سفید گاتهام باشد تا شاید چیزی تغییر کند تا شاید روزی گاتهام دیگر به او نیازی نداشته باشد.

غافل از اینکه هاروی دنت هم با شیاطین درون خود در جدال است و بار سنگین مسئولیتی که به دوش می کشد و تحمل اتمسفر ویرانگر گاتهام دارد ذره ذره او را خرد می‌کند.

دنت بین دو قطبی خیر و شر گرفتار است در تلاش است در سمت خیر بماند اما اجرای عدالت کم کم دارد مثل آنچه در بتمن دیده ایم برای او به مسئله ای شخصی تبدیل می‌شود.

وقتی اجرای عدالت شخصی شود جای خود را به انتقام خواهد داد یا حداقل به حس انتقامی تبدیل می‌شود که می‌تواند کاتالیزوری برای سقوط شما در دل جنون باشد.

اگر بتمن کدهای اخلاقی خود را دارد و قانون نکشتن را برای خود گذاشته و اگر با تمرین به کنترل رسیده هاروی دنت اینگونه نیست.

هاروی دنت دارد دست و پا می‌زند و هر لحظه انتخاب درست و غلط برایش سخت‌تر می‌شود هاروی دنت دارد ذره ذره غرق می‌شود.

کمیک تحسین شده‌ی هالووین طولانی به قلم «جف لوب» (Jeph Loeb) و «تیم سیل» (Tim Sale) محصول سال 1997 از دی سی کامیکس، داستان گاتهامی فاسد و در چنگال خلافکاران و خانواده‌های مافیایی است که در آن قتل اعضای مافیا و مجرمین در جریان است.

داستان بتمنی کم تجربه که باید به چیزی بیشتر از ماموری خودخوانده تبدیل شود و به مهارت‌های کارآگاهی دست پیدا کند تا بتواند پرده از راز این قتل‌ها بردارد.

هالووین طولانی اثر مهم و قابل اعتنایی است؛ کمیک هالووین طولانی در کنار جوک مرگبار یکی از دو اثر کمیکی است که کریستوفر نولان حین ساخت شوالیه‌ی تاریکی توجه ویژه‌ای به آن داشته است و منبع اقتباس اصلی او برای خلق هاروی دنت در فیلمش همین کمیک است.

به هر شکلی که به هالووین طولانی نگاه کنید سخت می‌توان آن را در قامت یک اثر نود دقیقه‌ای یا حتی دو ساعته تصور کرد؛ نکته‌ای که سازندگان انیمیشن هم آن را مد نظر قرار داده‌اند و در تصمیمی درست اثر را در دو قسمت تولید کرده‌اند.

این اثر به نویسندگی «تیم شریدان» (Tim Sheridan) و کارگردانی «کریس پالمر» (Chris Palmer) بعد از ریبوت دنیای انیمیشن دی سی با همان سبک و سیاقی که در انیمیشن سوپرمن: مرد فردا دیدیم ساخته شده است.

سبکی نزدیک به آنچه از آثار کمیک در سر داریم با خطوط برجسته‌ی مشکی برای ترسیم شخصیت‌ها که ایده‌ی جالبی است و نمود خوبی در اثر دارد.

اثر در طراحی‌ها و تصویرسازی‌ها به جز مواردی خاص، وفاداری چندانی به کمیک مرجع نداشته و تفاوت‌های معناداری در تکنیک مورد استفاده اش وجود دارد که ظاهرا برای یک دستی آثار جدید انیمیشن دی سی چنین سیاستی اتخاذ شده است.

کارماین فالکون و خانواده‌ی مافیاییش در انیمیشن ارجاعات فراوانی به اثر ارزشمند و بسیار تحسین شده‌ی فرانسیس فورد کاپولا یعنی پدرخوانده دارند. هم طراحی صورت و حالت خاص کنار لب‌های کارماین براساس فرم چهره‌ی دن ویتو کورلئونه انجام گرفته است؛ حتی شکل لباس پوشیدن و تکیه کلام‌ها و بعضی از دیالوگ‌های کارماین از پدرخوانده اقتباس شده‌اند مثل پیشنهادی که نمی‌توان ردش کرد!

کارماین حتی به سبک مایکل در قسمت سوم پدرخوانده مهمانی می‌دهد و از قضا پاپ در بین مهمان‌های او هم حاضر است پس خانواده‌ی فالکون را باید ادای دینی تمام عیار به پدرخوانده تعبیر کرد.

انیمیشن به خوبی و با حوصله ریشه‌های شخصیتی و روند سقوط هاروی دنت را ایجاد و ریل‌گذاری می‌کند. ما اولین نشانه جدی تزلزل در او را وقتی با کوهی از پول‌های کثیف کارماین مواجه می شود می‌بینیم. او پس از ضعف در تصمیم‌گیری و نگاه قطب‌گرایانه بین متهم بودن و دادستان بودن سکه‌ی معروفش با دو سمت یکسان را از بتمن می‌گیرد؛ سکه‌ای که قرار است بخش جدایی ناپذیری از آینده‌ی او باشد.

پرخاشگری او و خشم لجام گسیخته‌اش بعد از سوقصد به جان او و همسرش و البته مشکلات روحی همسرش و نهایتا ترک شدن توسط او همه در راستای پرورش شخصیت او انجام می‌گیرد و سازندگان در این قسمت اسلحه‌ی خود را مسلح کرده‌اند تا ماشه را در قسمت بعد بچکانند.

هیچگاه فکر نمی‌کردم به این راحتی‌ها بتوان صدایی را جایگزین صدای مسخ کننده‌ی «مارک همیل» (Mark Hamill) و خنده‌های جنون آمیزش کرد اما باید اعتراف کنم صدای «تروی بیکر» (Troy Baker) به خوبی با شاهزاده‌ی جرم و جنایت یعنی جوکر تطابق دارد.

«جنسن اکلس» (Jensen Ackles) ستاره‌ی سریال محبوب و طولانی Supernatural هم هرچند به عنوان صداپیشه اما بالاخره به آرزویش رسید و نقش بتمن را ایفا کرد و انصافا صدای قدرتمند و بم او هم انتخاب خوبی برای بتمن بود.

«جاش دوهامل» (Josh Duhamel) به خوبی از پس شخصیت پیچیده‌ی هاروی دنت و صدای او که با توجه به دو بعد متفاوت شخصیتش در تغییر است برآمده؛ نایا ریورای فقید هم که قبل از مرگ تراژیکش در این اثر به جای کتوومن صداپیشگی کرده مثل جک کواید، بیلی برک و باقی صداپیشگان خوش درخشیده است.

قسمت اول هالووین طولانی با اینکه حکم مرحله ی کاشت را دارد و از مرحله‌ی برداشت و جذابیت‌هایش بی‌بهره مانده اما اثر خوبی از آب درآمده است و به خوبی از پس نمایش بتمنی کم تجربه در دل پرونده‌ای پیچیده و نمایش ریشه‌های شخصیت دوچهره برآمده است.

شخصیت‌هایی مثل کتوومن با انگیزه‌های مبهمش و رابطه‌ی عاطفی پیچیده‌اش، سالومون گراندی و حریم امنش در فاضلاب، جوکری که به حاشیه رفتنی نیست، کلندرمن و سرنخ‌هایش، آلبرتو، کارماین و شخصیت‌های دیگر به خوبی در خدمت پیشبرد داستان ظاهر شده‌اند ابدا باعث آشفتگی اثر نشده‌اند و به فیلمنامه وزن داده‌اند.

شما در اثر با مضنونینی واقعی با انگیزه‌هایی ملموس مواجهید و مثل بتمن فکر می‌کنید پاسخ معمولا راحت ترین جواب است اگرچه قسمت اول هالووین طولانی قرار نیست پاسخ سوالتان را بدهد اما به شما یادآوری می کند گاهی وقت‌ها پاسخ راحتی وجود ندارد!

اگر شما هم قسمت اول انیمیشن سینمایی هالووین طولانی را دیده‌اید نظرتان را برای ما بنویسید.

با نقد و بررسی فیلم ها و سریال ها با پی اس ارنا  همراه باشید.