در سال ۲۰۱۴ کمپانی Bungie بازی 1 Destiny را که یک عنوان شوتر اول شخص چند نفره و بر پایهی سیستم لوت بود، عرضهکرد آن هم با مکانیکهای استثنایی اما با گرایند Endgame خستهکننده و سطحی. در طول سه سال بانجی این بازی را به یک بازی با صحنههای متعدد برای دیدن و کارهای زیادی برای انجام دادن بدل کرد. بازی Destiny 2 همان راه و روش نسخهی نخست بازی را پیشگرفت، با یک شروع متوسط در سال ۲۰۱۷ و بستهی الحاقی بهبودیافتهی Forsaken در سال ۲۰۱۸٫ اما هنوز گروه کوچکی از بازیبازان هستند که بیشتر وقت خود را صرف بازیکردن نسخهی اول بازی میکنند.
در پی انتشار Destiny 2: Forsaken با جامعهی مخاطبان نسخهی نخست بازی مصاحبهای انجام دادهایم، از اعضای پیجهای مرتبط با دستنی در سایت reddit گرفته تا ادمین کانال The Last Destiny City یکی از سرورهای اختصاصداده شده به نسخهی اول بازی در Discord. بازیکنان قدیمی احساس پیچیدهای نسبت به نسخهی جدید دارند، اما یک چیز مشترک بین همهی آنها وجود دارد: آنها فکر میکنند دستنی یک مفرحتر است.
رنجهایی آشنا
وقتی نسخهی اول دستنی در سال ۲۰۱۷ پایان یافت، بانجی آخرین آپدیت بازی را منتشر کرد تا بازیکنان دلیلی برای برگشتن به بازی و گشتن دوبارهی آن داشته باشند. این آپدیت که Age of Triumph نامیده شد جان تازهای به بازی بخشید. بعلاوه بانجی مود raid را به بالاترین درجهی سختی ممکن رساند تا یک بار دیگر ارزش بازیکردن را داشته باشد و تغییراتی را هم در شخصیتهای فروشنده در بازی بوجود آورد. این آخرین آپدیت، بازی را به آنچه که بازیکنان سه سال منتظرش بودند بدل کرد: یک بازی با محتوای تکرارپذیر و سیستم پیشرفتی که با سیستم مبارزهی رضایتبخش آن همخوانی دارد.
وقتی Destiny 2 در سال ۲۰۱۷ منتشر شد موفق به کسب استاندارهایی که نسخهی اول آن پس از سه سال آن را کسب کرده بود نشد، مشکلی که با تغییر در سیستم مبارزه دو چندان شد. در تلاشی برای عادلانهتر کردن بخش چندنفرهی رقابتی بازی، بانجی تمام اسلحههایی مانند شاتگانها و تکتیراندازها که با شلیک یگ گلوله میکشتند را در قسمت اسلحههای قدرتی قرار داد (در کنار شمشیرها و راکتلانچرها). این به این معنی بود که بازیکنان تنها در صورتی میتوانستند از آنها استفاده کنند که مهمات کمیاب آنها را داشته باشند.
به طور کلی افزایش power در دستنی ۲ سختتر بود. بدون داشتن اسلحههایی مانند شاتگان و تکتیرانداز بازیکنان باید تلاش زیادی میکردند تا دشمنان بزرگتر را از پای دربیاورند. قابلیتهای هر بازیکن ضعیفتر بودند و دیرتر احیا میشدند. حتی گاردینها آهستهتر از نسخهی اول بازی حرکت میکردند. سیستم مبارزهی دستنی همیشه این بازی را در زمانهای سخت زنده نگه میداشت، حتی وقتی که محتوای کافی برایش در دسترس نبود. بازیکنان هنوز از سیستم مبارزهی Destiny 1 به عنوان یک نوستالژی عالی یاد میکنند. کاربر L0r3_titan یکی از اعضای صفحهی Destiny Legacy در reddit به ما گفت: «کاراکتر تایتان من در دستنی یک میتوانست هر سه کاراکتر دستنی دوی من را با یک دستِ بسته به طور همزمان شکست دهد.»
در Destiny 2 هیچ پایان بازی (Endgame) هم وجود نداشت، به این معنی که بازیکنان باید یک بار دیگر برای محتوای معنیدار، قابل تکرار و سیستمهای پیشرفتی که آنها را راضی نگه دارد، منتظر میماندند. با از راه رسیدن ماه دسامبر، بسیاری از بازیکنان سرسخت Destiny 2 بخش داستانی بازی را تمام کرده بودند، به حداکثر سطح power دستیافتند، در Leviathan raid به درجهی استادی رسیدند و تمام آیتمهای بازی را بدستآورده بودند. Destiny 2 شکست خورده بود.
اما Destiny 1 هرگز شکست داده نشد. قابلیتهای تصادفی هر اسلحه، آنها را هنوز برای برداشتن با سناریوهای جدیدی که هر perk ایجاد میکرد، جذاب نگه میداشت. هنوز هم در سال ۲۰۱۹ بازیکنانی از دستنی ۱ هستند که دنبال بهترین perks برای اسلحهی Hawksaw میگردند. در زمان عرضه Destiny 2 دارای perks تصادفی یا ماموریتهای مخفی نبود. کاربر ردیت morphine_sulfate به ما گفت وقتی که محتویات دستنی ۲ تمام شد، برای سرگرمشدن به نسخهی اول بازی اتکا کردند.
morphine_sulfate گفت:
متوجهشدم که بیشتر وقت خودم را صرف شخصیت Hunter در نسخهی اول بازی میکنم تا هر سه شخصیت بازی Destiny 2.
همانطور که بازیکنان از بازی Destiny 2 به دلیل نبود یک Endgame فاصله میگرفتند، همینطور عصبانیتر نیز میشدند. بازیکنان، Destiny 2 را ترک کردند، ناراضی و خشمگین از اینکه در آن زمان بازی این بازی بدترین نسخهی این سری بود. بعد یک سال هنوز هم بازیکنان Destiny 1 را بازی میکنند. مود challenge و Crucible را امتحان میکنند، اسلحهها با perks تصادفی جمع میکنند و به دنبال اسلحهها و زرههای exotic که تا کنون موفق به کسب آن نشدهاند میگردند. بجز رخدادهای مربوط به جشنها مانند Festival of the Lost همهچیز در Age of Triumph هنوز ارزش بازی کردن را دارد. andromolek از صفحهی Destiny در reddit گفت:
جامعه هنوز سالم است و آنچه که سبب این همبستگی شده بیزاری شدید از Destiny 2 است. نمیتوانید به یک پارتی ملحق شوید که در آن خبری از سرزنش این بازی (که کاملا حق هم دارند) به عنوان یک بازی بد و بدترین نسخه از این سری نباشد.
بازیکنان Destiny و Destiny 2 خیلی دوست دارند که از کاستیهای هر دو بازی ایراد بگیرند: loot drops بد، آیتمهای بد، باسفایتهای بد، موتور فیزیکی بد، مردنهای بد، همهچیز بد است. این زبانیست که جامعهی دستنی در ارتباط با یکدیگر از آن استفاده میکنند، گرچه در نخستین مواجهه با آن اشتباه به نظر میرسد.
دو جهان متحد میشوند
در پاسخ به اعتراضات، بانجی به منظور نزدیک کردن Destiny 2 به نسخهی اول بازی بستهی الحاقی Forsaken را در سال ۲۰۱۸ عرضه کرد. این بسته perks تصادفی را دوباره برگرداند و حالا بازیکنان قادر بودند تا اسلحههای قدرتی را در یک اسلات دوم در دست گیرند. بعلاوه این بسته مشکل محتوای دستنی ۲ را با اضافهکردن فعالیتهای تکراری مانند بخش Gambit و یک محیط دارای راز برای Endgame حلکرد. بازیکنان شروع به بازگشتن به Destiny 2 کردند، اما این به این معنی نیست که آنها نسخهی اصلی بازی را رها کردند.
Specter ادمین سرور The Last Destiny City در Discord به ما گفت که گرچه دستنی ۲ بهتر شده اما هنوز نسخهی اولِ بازی نمیشود.
Destiny همواره یک سری ناقص بوده است، اما مشکلات زمان عرضهی بازی باعث شد که بازیکنان با هم متحد شوند تا زیبایی را در تجربهکردن پیدا کنند. کنار کشیدن از این بازی و عنوان دیگری را بازی کردن حتی اگر آن عنوان دنبالهی آن بازی باشد، احساس ترککردن خانهای که به ان عادت کردهاید را میدهد. morphine_sulfate از اعضای صفحهی Destiny Legacy در reddit به ما گفت که بازیکردن دوبارهی Crota’s End از نخستین بستهی الحاقی نسخهی اول بازی یعنی The Dark Below آنها را تشویق به ادامهی بازی و پیدا کردن تمام آیتمهای بازی کرد.
آنها به ما گفتند که گرچه این روزها Destiny 2 را بیشتر از Destiny 1 بازی میکنند، نسخهی نخست بازی به آنها کمک کرد در مواقعی که Destiny 2 چیزی برای گفتن نداشت مشغول باشند. در ادامه اضافه کردند: «تا کنون موفق نشدهام تا clan خود را به Destiny 1 بازگردانم. اما به خودم یادآوری میکنم که چیزی از Destiny 1 نمانده که آنها بازی نکرده باشند. برای من این بازی هنوز هم تازه است. من هر هفته بازی را اجرا میکنم و بخش strikes آن را میروم زیرا از گیمپلی آن لذت میبرم و هنوز دهها آیتم جدید در آن پیدا میشود. تک نفره مود Nightfall را رفتن گاهی اوقات پیروزی و گاهی شکست در پی دارد. با این حال هر هفته آن را امتحان میکنم. Strange Coins جمعمیکنم و هر جمعه از Xur خرید میکنم.»
بازیکنان هنوز هم در Destiny آیتم برای پیدا کردن دارند و منتظر محتوای جدید برای Destiny 2 هستند. گرچه بعضی میگویند که جامعهی Destiny 1 با آمدن بسته الحاقی Forsaken مرده است اما بسیاری هم بر این عقیده هستند که مشکلی با رفتن مود raid قدیمی یا Crucible با دوستان خود ندارند.
چیزهای جدید ترسناک هستند و چیزهای قدیمی ممکن است منسوخ شوند. اما گشتن در منظومهی شمسی به عنوان یک جنگجوی جادوگر آتشبهدست هنوز برای دوستداران Destiny 1 هیجانانگیز است.
در طول خشکسالی بین Destiny 2: Curse of Osiris در دسامبر ۲۰۱۷ و Destiny 2: Warmind در می ۲۰۱۸، به نسخهی اول Destiny برگشتم تا چالش Wrath of the Machine را دوباره امتحان کنم. مدت زیادی بود که کاراکتر من دست نخورده بود و داشتم با افرادی بازی میکردم که تا کنون آنها را ندیده بودم. اما آنها کمکم کردند که زنده بمانم و بازی را ادامه دهم و بیادم انداختند که چکار باید کرد، به گمانم در این بازی کاملا حرفهای بودند.
همانطور که بازی میکردیم کمی در مورد تفاوتهای دو بازی گپ زدیم. همه دربارهی آیندهی Destiny هیجانزده بودند. Destiny 1 ممکن است برای همیشه به زندگی ادامه دهد یا بانجی ممکن است همین فردا سرورهایش را خاموش کند (گرچه هنوز در این مورد چیزی نگفته). Destiny 2 جامعهی Destiny را به دو دسته تقسیم کرد، یا پایبند نسخهی اصلی باش یا دنبالهی آن.
بازیهای Destiny و Destiny 2 نتوانستند به هم برسند و هرگز هم نمیرسند. اما هرکدام به دلایلی مورد علاقه برخی هستند. در سال ۲۰۱۹ شما میتوانید بدون خیانت به اصول هرکدام از آنها عاشق هر دوی آنها باشید.
