پلتفرم واقعیت مجازی (VR) در اکثر موارد مناسب تعداد محدود و خاصی سبک بوده که اکثرا بخش اول شخص بودن دوربین در آنها ثابت است. تا دلتان بخواهد در این پلتفرم بازیهای ماجرایی پازلی وجود دارد که کاندید بسیار مناسبی برای تجربه در دنیای مجازی هستند. همانطور که به احتمال زیاد میدانید، منبع الهام این سبک در اصل بازیهای ماجرایی یا بهقولمعروف اشاره و کلیک هستند که در اوایل همهگیر شدن بازیهای کامپیوتری از محبوبیت وحشتناکی برخوردار بودند. تا بهحال به فکر کسی نرسیده بود این سبک کلاسیک را در پلتفرم VR اجرا کند، با اینکه قابلیت کلیک و اشاره در این دنیای مجازی وجود دارد. بازی The Secret of Retropolis دقیقاً این کار را انجام داده است. با وجود جذابیت دنیای بازی و گیمپلی، در کمال ناامیدی به نظر حالتی پیشدرآمد برای بازی بزرگتری دارد که بسیار زود تمام میشود.
در The Secret of Retropolis آدمآهنیها تنها بازمانده انسانها هستند و تلاش میکنند همانند سازندگان خود زندگیشان را ادامه دهند. قهرمان بازی یک پلیس سابق است که در اتفاقی تلخ همکار خود را از دست داده و به یک کارآگاه خصوصی همیشه مست تبدیل شده است. روزی هنرپیشه بسیار معروفی به محل کار قهرمان داستان میآید و از او درخواست میکند تا گردنبند گرانبهایش که دزدیده شده را پیدا کند. بهزودی این کارآگاه درگیر ماجرایی بسیار بزرگ میشود که سیاست، قتل و خیانت را در پی خود دارد.
جالبترین بخش The Secret of Retropolis فضاسازی و دنیای آن است. همانطور که احتمالاً از داستان متوجه شدهاید، دنیای بازی کاملاً با الهامگیری از سبک فیلمهای نوآر طراحی شده است. تمامی کلیشههای معمول این سبک در بازی وجود دارند: پلیس اسبق افسرده و معتاد به الکل، شخصیت مونث محتاج کمک، مأموریتی بهظاهر ساده و سرراست که در ادامه بسیار پیچیده و خطرناکتر میشود… . تمامی اینها با وجود کلیشه بودن به علت بار طنز بازی و تطابق آن با دنیای آدمآهنیها بسیار جالب و خندهدار از آب درآمدهاند. استفاده از اصطلاحاتی مانند Nuleus بهجای Necklace یا گردنبند و یا جایگزینی سیگار با پیچ (!) در همین راستا هستند.
در قسمت گیم پلی همانطور که اشاره شد، The Secret of Retropolis برداشتی مستقیم از سبک اشاره و کلیک ماجرایی است. در بازی قابلیت حرکت در محیط وجود ندارد و تعامل با آن از دید اول شخص در مکانی ثابت انجام میشود. با انتخاب قسمت قابل تعامل دست بازیکن توسط فنر به جلو رانده میشود که استعاره از حالت کلیک کردن است. در انتخابی جالب که البته حالتی غیرواقعی در دنیای بازی دارد، اشیاء جمعآوریشده در چمدانی قرار داده میشوند که همیشه در کنار بازیکن است و در قسمت درونی در آن هدف بعدی در بازی یادآوری میشود.
کاملاً مشخص است که انتخاب اینگونه تعامل به بازی در راستای سبک کردن کار سازندگان بوده است. با این وجود، این مسئله چندان اثر منفی در روال گیم پلی ندارد. استفاده از قابلیتهای خاص دنیای مجازی سبب شده که انجام کارهایی مانند ترکیب اشیاء با یکدیگر خود از جذابیت خاصی برخوردار باشد. برای این کار بهصورت فیزیکی دو شی در دو دست قرار داده میشوند و با کلیک با یکدیگر ترکیب. در کنار آن، صحبت کردن باشخصیتهای مختلف با توانایی انتخاب جملات مختلف از بین چند مورد همانطور که انتظار میرود در بازی وجود دارد.
قسمت اصلی The Secret of Retropolis، بخش حل کردن پازلهای مختلف است. اگر بازیهای ماجرایی را تجربه کرده باشید، این بخش برای شما بسیار آشنا خواهد بود. در هر قسمت مانعی اصلی برای پیشروی قرار دارد، تعدادی شخصیت برای صحبت و یک شی برای تعامل. برخی از این شخصیتها تأثیری در روال بازی ندارند و برخی پیشنیاز هستند. این مسئله در مورد اشیاء هم صادق است. البته باید اشاره کرد که به جز قسمت پایانی، در هر زمان فقط بازی در یک محیط اتفاق میافتد. این خود یکی از عجیبترین بخشهای بازی است!
متأسفانه در کمال تعجب تمامی تجربه بازی به زیر یک ساعت محدود میشود. به عبارتی تمامی بازی حالتی پیشدرآمد و آموزشی دارد و تا آماده میشوید تا بازی را درستوحسابی تجربه کنید به اتمام میرسد. در قسمت پایانی برای اولینبار محیط بازی به بیشتر از یک صفحه گسترش مییابد و پازلها برای اولینبار از حالت بسیار ساده خارج میشوند و پیچیدگی بیشتری پیدا میکنند. در کنار آن دیالوگها نیز طولانیتر میشوند و حتی برای حل پازلها باید متونی را مطالعه کرد و از بخشهایی از آنها استفاده کرد.
از این ناامیدکنندهتر، داستان نصفهونیمه The Secret of Retropolis است. در طول بازی به اتفاقاتی بزرگتر از آنچه است اشاره میشود، حتی در این حد که مشخص میشود شخصیت منفی اصلی بازی برای فرد دیگری کار میکند و این فرد مرموز به دنبال هدفی دیگر است که مستقیم به قهرمان داستان مربوط میشود. این خود سندی دیگر برای این مسئله است که به نظر بازی در ابتدا بزرگتر و طولانیتر از محصول نهایی بوده ولی به دلایلی کوتاه شده و ناقص عرضه شده است.
بازی The Secret of Retropolis تجربه بسیار جالبی از پیاده کردن سبک اشاره کلیک ماجرایی در دنیای مجازی میبود، اگر کامل به بازار میآمد. تمام بخشهای اصلی از گرافیک ساده ولی خاص آن با انیمیشن فریم پایین گرفته تا گیمپلی و از همه مهمتر، خلق دنیای بسیار جالب نوآر در دنیای آدمآهنیها. ولی این بازی باید به نام The Secret of Retropilis: Epilouge عرضه میشد یا در قالب یک دمو برای بازی اصلی. چیزی که در حال حاضر است، تجربهای جالب ولی بسیار محدود و کوتاه است که نصفهونیمه تمام میشود و نمیتوان به آن یک بازی کامل گفت.
The Secret of Retropolis is a valiant effort in implementing the classic point and click genre for the VR platform. The clichéd but funny story of robots in the noir genre is appealing, and the same applies to the gameplay. Unfortunately, the whole game feels like a tutorial section for a much larger game, lasting under an hour. What is more unfortunate is that the story ends abruptly with many loose ends and intrigues that do not get a proper conclusion.
