بالاخره بعد از حدود 15 سال، قیمت پایه معمول برای بازیهای AAA از 59.99 به 69.99 افزایش یافت. حداقل این قضیه در مورد بازی نسخه بعدی سری بازی محبوب NBA2K اتفاق افتاده است. علاوه بر آن، برای کسانی که حاضر به پرداخت 99.99 برای نسخه Mamba Forever باشند، قابلیت ارتقا نسخه این نسل به نسل بعدی وجود خواهد داشت. این افزایش قیمت سبب شده که بحث قدیمی آیا قیمت بازیها با توجه به تورم کم مانده است دوباره بر سر زبانها بیافتد. در ادامه با «افسانه قیمت پایین و خرج بالای ساخت بازیها؛ در باب گران شدن بازی ها در نسل بعدی» همراه ما باشید.
سالهاست که یکی از مهمترین دفاعیات شرکتهای بازیسازی، بهخصوص AAA سازها در مقابل افزایش سرسامآور حجم پرداختهای درون برنامهای و DLC این است: قیمت پایهای بازیها از سال 2005 تغییر نکرده و خرج ساخت بازیهای تراز اول بسیار بالا رفته است. در نگاه اول این مسئله معقول و منطقی به نظر میرسد. بله در طول سالهای گذشته قیمت هر چیزی که فکرش را کنیم با افزایش قیمت قابلتوجهی مواجه بوده است (مخصوصاً در مملکت ما!). از طرفی پیشرفت توانایی گرافیکی کنسولها و بهطورکلی سختافزار سبب شده که فناوریهای بیشتر و پیشرفتهتری برای ساخت بازی بهکار گرفته شود. این مهم به خودی خود باعث افزایش تصاعدی قیمت بازیها میشود. پس نیاز به افزایش قیمت بازیها چندان غیرمعقول نیست، درست است…؟
اینجاست که نظر حداقل اینجانب کاملاً با اینکه قیمت بازیها ثابت مانده مخالف است. بیایید بازگردیم به زمانی که با ورود کنسولهای نسل پنجم، کمکم توانایی افزودن محتوا به بازی بهصورت آنلاین اضافه شد. زمان چندی نگذشت که تعریف DLC از اضافه کردن محتوا به بازی پس از عرضه، تبدیل شد به فروش همه چیزهایی که در نسلهای قبل از استاندارد خود بازی بودند: انواع و اقسام اسکین، کارکترهای اضافه، کدهای تقلب و… علاوه بر این، عرضه Day one DLC که در حقیقت کندن قسمتی از بازی و فروش آن بهصورت جداگانه است، انواع و اقسام Loot Boxها، Season passها، Battle passها و غیره به روالی کاملاً عادی تبدیل شده است. فراموش نکنیم که Ubisoft در سال گذشته حدود 180 میلیون دلار درآمد خالص از این منابع داشته است و یا شرکت EA فقط از قسمت Ultimate Team بازی Fifa رقم باورنکردنی 1.49 میلیارد دلار درآمد داشته است.
حال شاید به این مسئله اشاره کنید که پس بازیهای دیگر که شامل این حرکات نمیشوند چه؟ مثلاً عنوانی مانند Horizon Zero Dawn یا Witcher 3 که بدون حاشیه و فروش DLCهای مختلف جانبی به بازار آمدهاند چرا باید بهپای شرکتهای دیگر بسوزند؟ اینجاست که باید نظر شخصیام را بگویم که اگر بازی نسل بعدی در حد و اندازهای باشد که بتوان افزایش قیمت آن را توجیه کرد و بهطور کامل، بدون محتوای ناقص و پرداخت درون برنامهای عرضه شود، مشکلی با پرداخت 10 دلار بیشتر ندارم. مشکل اصلی هنگامی پیش خواهد آمد که با تجربهای مانند AC Odyssey مواجه شویم. یک بازی که صرفا تغییر عنوان بازی قبلی سری بود و طبیعتاً ساخت آن سادهتر و کمخرجتر بود. در کنار آن، سازندگان با دستکاری در میزان XP بهدستآمده کاری کرده بودند که بازی بهصورت مصنوعی طولانی و در کنار آن خستهکننده شود. البته ایشان در این حد لطف کرده بودند که قابلیت دریافت XP بهصورت دو برابر در مقابل پرداخت 20 دلار ناقابل در بازی وجود داشت!
حقیقت ماجرا این است که ثابت ماندن قیمت بازیها روی 60 دلار، در اکثر موارد به بهانهای تبدیل شده برای درآمد چند برابر بسیاری از ناشران بازی که همه آنها را میشناسیم. بهجرات میتوان گفت که با حسابوکتاب دقیق متوجه شدهاند درآمد ناشی از پرداختهای جانبی بسیار بیشتر از آن است که افزایش قیمت پایه در پی خواهد داشت. در کنار این، آیا به نظر شما معقول است که این شرکتها در فقر دستوپا میزنند، ولی شرکتهایی مانند EA و Activision میتوانند به حدی حقوق بالا به CEOهای خود بدهند (حدود 30 میلیون دلار در سال) که نام خود را در لیست رئیسهایی که بیش از اندازه حقوق میگیرند، ثبت کنند؟ در مورد Activision، این اتفاق هنگامی افتاده بود که سال 2019، حدود 800 نفر از این شرکت اخراج شده بودند. روال تعطیل کردن استودیوها و بیکار کردن تعداد زیادی از کارمندان زحمتکش نیز در یاد همه گیمرها مانده است.
راستی، آیا میدانید اکثر شرکتهای بزرگ منتشرکننده بازیها مالیات پرداخت نمیکنند؟ اقسام Activision و EA، در سالهای گذشته برای اجرای ترفندهای فرار کردن از زیر پرداخت مالیات بسیار حرفهای شدهاند. این شرکتها با جابهجا کردن پول در کشورهای دیگر و در پشت شرکتهای صوری تا حد امکان از پرداخت مالیات طفره میروند. ماجرا جایی بدتر میشود که در موارد بسیاری همین شرکتهای میلیاردر از یارانه دولتی فراوانی بهره میجویند! در کنار آن، حتی شرکتهای محبوبی مانند ناتی داگ قرار دارند که هرچند وقت یکبار خبرهای ناراحتکنندهای از سوءاستفاده از کارمندان و ساعات کاری بسیار طولانی و غیرمعقول در این شرکتها به بیرون درز میکند. بهعبارتدیگر، این شرکتها با بیگاری کشیدن از اعضای خود، بهراحتی در هزینه تولید بازی صرفهجویی میکنند. ماجرای غمناک این قضایا این است که سود سرشار حاصل از اینگونه اعمال ضد مصرفکننده، به جیب تعداد محدودی از مدیران ردهبالا میرود که هیچ ملاحظهای در اخراج و تعدیل نیرو در مقابل کاهش هرچند اندک سود ندارد.
در کل باید گفت که اکثر مخاطبان، با افزایش قیمت پایهای بازیها مخالفت چندانی ندارند. مشکل اصلی هنگامی پیش میآید که این افزایش قیمت در کنار حرکات ضد مصرفکننده و حریصانه اکثر شرکتهایی خواهد بود که دم از نداری و فقر میزنند. صنعت بازی در این چند سال در تنها چیزی که پیشرفت کرده، رساندن سود به حداکثر درازای کاهش کیفیت محصولات یا شرایط شغلی در این حیطه بوده است. پس بهعنوان مصرفکننده و کسی که منبع درآمد برای صنعت بازی هستیم، همیشه به اخبار جانبی و حواشی نیز باید توجه کنیم تا با چشمان باز از کسانی حمایت کنیم که برای حقوق مصرفکننده ارزش قائل هستند.
برای مطالعه آخرین مقالات بازی همراه پی اس آرنا باشید.
