نقد بازی Alan Wake Remastered | بازگشت به یک شاهکار

بازی Alan Wake Remastered نسخه ریمستر شده یک اثر کلاسیک است که توسط استدیوی رمدی (Remedy Entertainment) به صورت انحصاری برای Xbox 360 و کامپیوتر منتشر شد. حالا دارندگان کنسول‌های پلی استیشن نیز می‌توانند این شاهکار را با بهبودهای گرافیکی و گیم‌پلی بی‌تغییر تجربه کنند. در ادامه با نقد این بازی همراه ما شوید.

• مطلب مرتبط: بهترین بازی های 2021

پس از این‌که سم لیک (Sam Lake) و یارانش در استدیوی رمدی، شاهکاری به نام مکس پین 2 را تحویل علاقه‌مندان دادند که با گیم‌پلی هیجان‌انگیز، دیالوگ‌هایی به یاد ماندنی و داستانی ساده اما فوق‌العاده خوش‌پرداخت، نام آن‌ها را بر سر زبان‌ها انداخت، انتظارات از این استدیو بالا رفت. این‌جا بود که مایکروسافت (Microsoft) وارد عمل و قرار شد تا رمدی بازی اختصاصی برای کنسول Xbox 360  بسازد و این‌گونه شد که Alan Wake در سال 2010 برای این کنسول و بعدها کامپیوتر عرضه شد.

این‌بار، دیگر با یک داستان عاشقانه نوآر مثل مکس پین طرف نبودیم. سم لیک در الن ویک، ترکیبی از فضای سوررئال فیلم‌های جنایی دیوید لینچ نظیر (Blue Velvet) و سریال (Twin Peaks) و وحشت روان‌شناختی حاکم بر نوشته‌های استیفن کینگ همچون درخشش (به کارگردانی استنلی کوبریک) را پیش چشمان‌مان قرار می‌داد.

بازی داستان فردی به نام الن ویک را روایت می‌کرد. نویسنده‌ای صاحب نام در ژانر جنایی که به همراه همسرش برای تعطیلات به شهری کوچک به اسم (Bright Falls) آمده‌اند تا ضمن استراحت از گره ذهنی که به آن دچار شده رهایی پیدا کرده و بتواند ادامه کتابش را بنویسد. اما اندکی از ورود به این شهر نمی‌گذرد که همه چیز به هم می‌ریزد، آن‌قدر که خود را وسط مبارزه بین نور و تاریکی می‌یابیم.

ما در تمام 20 ساعت گیم‌پلی‌ الن ویک، یک بازی ترسناک روان‌شناختی واقعی را که تمام پیچ خم‌های داستان آن بدون عجله و با نظم و منطقی دوست داشتنی روایت می‌شود تجربه می‌کنیم و در آن، آن‌چه نمی‌شناسیم و نمی‌دانیم چیست مارا ترسانده و در تمام مدتی که برای بقا مبارزه می‌کنیم، از خود می‌پرسیم: چرا این اتفاق می‌افتد؟ از جان من چه می‌خواهد؟

حالا با گذشت یازده سال از انتشار اولیه آن، الن ویک این‌بار مدرن‌تر از گذشته و با عنوان بازی Alan Wake Remastered به کنسول‌های نسل جدید و برای اولین بار، به پلی استیشن پا گذاشته‌است. حالا دارندگان کنسول‌های پلی‌استیشن در کنار کامپیوتر و کنسول‌های اکس‌ باکس، می‌توانند این شاهکار را با تمامی بسته‌های قابل دانلودش تجربه کنند.

اولین چیزی که در نسخه ریمستر این بازی نظر شما را به خود جلب می‌کند، چهره جدید الن ویک است که این‌بار شباهت بیش‌تری به بازیگر آن ایلکا ویلی (Ilkka Villi) دارد. هر چند با چهره بازیگر او در برنامه‌های تلویزیونی بازی و برش‌های مقوایی تبلیغ کتاب جدیدش آشنایی داشتیم. اما دیدن چهره الن ویک و سوال ” پس الن ویک باید این‌شکلی می‌بود؟” چیزی است که ناخودآگاه به سراغ‌مان خواهد آمد.

 

تغییرات صورت گرفته در بازی Alan Wake Remastered، از اولین میان‌پرده خود را نشان می‌دهند. رزولوشن بافت‌ها در این ریمستر بالا رفته و دیگر مثل نسخه اولیه بازی، فضایی تیره و تار را تجربه نمی‌کنید. این افزایش رزولوشن و کیفیت بافت‌ها از کت الن ویک گرفته تا محیط بازی، نظرمان را به خود جلب می‌کنند.

اما مهم‌ترین تاثیر این افزایش کیفیت را می‌توان در دشمنان بازی دید. دیگر دشمنان مثل موجودات سیاهی که این‌طرف و آن‌طرف می‌روند نیستند. می‌توانیم جزییاتی مثل خشم یا وقتی که نور اذیت‌شان می‌کند را در صورت‌‌های آن‌ها  ببینیم. امری که واقعا نسبت نسخه اولیه الن ویک تغییر کرده همین است. جزییات آن‌قدر کم بودند که سبب تار شدن همه چیز شده‌بود و این به خصوص برای دشمنان که تاریکی ناشی از پلیدی بازی احاطه‌شان کرده‌بود، واقعا فاجعه بود. در نسخه اولیه دشمنان شبیه سایه‌هایی روی دیوار دیده می‌شدند که نوع سلاح‌های‌ سردشان را زمانی می‌فهمیدیم که آن‌ها را در یک قدمی خود یافته‌ایم یا سلاح‌شان را به سمت‌مان پرتاب‌ کرده‌اند و از بیخ گوش‌مان رد شده.

مهم‌ترین بهبود صورت گرفته پس از افزایش رزولوشن و کیفیت بافت‌ها، بهبود نورپردازی است. بازی که در آن با نیروهای تاریکی می‌جنگیم، باید نورپردازی خوبی هم داشته‌باشد. نورپردازی الن ویک در زمان خودش قابل قبول بود و حالا، خوش‌بختانه در نورپردازی نسخه ریمستر شده الن ویک نیز شاهد بهبود هستیم. همان‌قدر که بافت‌ها با کیفیت شده‌اند، نورپردازی نیز پابه‌پای آن آمده و از جلوه نور چراغ‌قوه‌ها و نورافکن‌ها بر دشمنان بازی و چهره خوش‌تیپ‌تر شده الن ویک گرفته تا نورهایی که از دوردست قابل دیدن هستند، همه‌گی به خود پیشرفت دیده‌اند.

بهبود‌های صورت‌گرفته همگی دست در دست هم یکی از مهم‌ترین المان‌های بازی را بهبود داده‌اند و آن چیزی نیست جز مه. وجود مه در بازی الن ویک، همیشه بازیکن‌ها را از خطر و تاریکی پیش رو آگاه می‌کرد. همیشه حضور دشمنان و تاریکی دور آن‌ها را با مه غلیظ می‌فهمیدیم. و حالا در نسخه ریمستر، مه دیگر شبیه ژله‌ معلق در هوا نبوده و شاهد مه بهتری هستیم. این فقط مه نیست که بهتر شده، ما شاهد بهبودهایی در دودهای بلند شده از دهانه اسلحه‌ها، مخصوصا نور افکن نیز هستیم. این بهبود‌های گرافیکی در بازی Alan Wake Remastered آن‌را زیبا‌تر از گذشته کرده‌است. چرا که اکثر بیست و خرده‌ای ساعت گیم‌پلی این بازی در دویدن و مبارزه در شب‌ها سپری می‌شود و وجود بافت‌های با وضوح و نورپردازی بهبود یافته، این تجربه را بهتر می‌کند.

اما تغییرات صورت‌گرفته صرفا مانند رنگی تازه هستند که روی رنگ کهنه قدیمی کشیده‌شده و حضور آزار دهنده برخی ویژگی‌های قدیمی با توجه به تکنولوژی‌های مدرن قابل قبول نیست. بهتر می‌بود اگر رمدی دستی هم بر انیمیشین شخصیت‌ها می‌کشید. تماشای شخصیتی که حین حرف زدن دست‌هایش را به شکلی غیر طبیعی و عجیب تکان می‌دهد گویی که از درد سیاتیک رنج برده و درخواست کمک دارد، لحظات عجیبی برای‌مان رقم می‌زند. در کل، انیمیشن‌های شخصیت‌ها خشک بوده و چندان دل‌نشین نیست.

گیم پلی یازده ساله

به جز تغییرات گرافیکی ذکر شده، رمدی در بازی Alan Wake Remastered تغییری در بعد گیم‌پلی ایجاد نکرده تا تجربه نابی از الن ویک به همان صورت که بود، چه برای بازیکن‌های جدید که آن‌را تجربه نکرده و چه بازیکن‌های قدیمی که می‌خواهند جهان تازه رنگ شده الن ویک را تجربه و تجدید خاطره کنند، فراهم کند.

اگر پیش‌تر روی کامپیوتر یا xbox 360 الن ویک را تجربه کرده‌اید، باید به شما بگوییم که تجربه نسخه ریمستر شده مثل بازگشت به خانه‌ای می‌ماند که سال‌ها پیش از آن بیرون آمدید و حالا بعد از یازده سال به آن باز گشته و آن‌را مدرن و تمیز می‌یابید، در حالی که حس خانه را آنطور که ترک‌اش کردید از دست نداده‌است. مکانیک‌های گیم‌پلی الن ویک که شامل دویدن، جاخالی دادن، انداختن نور چراغ قوه به دشمنان و در نهایت شلیک و شکست دادن آن‌ها می‌شد در نسخه ریمستر آن نیز به همان شکلی است که برای اولین بار تجربه‌اش کردیم.

متاسفانه این عدم تغییر گیم‌پلی در بعضی نقاط به ضرر بازی تمام شده‌است. گیم‌پلی بازی Alan Wake Remastered مشکلی که نسخه اصلی الن ویک داشت را با خود به دوش کشیده و آن تکراری بودن دشمنان بازی است. دشمنان در بازی الن ویک انسان‌هایی هستند که تاریکی وجودشان را فرا گرفته‌است. درشت اندام بودن برخی از این انسان‌ها، تنها تنوعی است که در دشمنان بازی می‌بینیم. البته گاهی اوقات تاریکی در اشیا و حتی ماشین‌ها نیز نفوذ کرده و آن‌ها را برای ایجاد تنوع در نبردهای بازی، به جان الن ویک می‌اندازد. البته باس‌فایت‌ها نیز وجود دارند که لحظات هیجان انگیزی را رقم می‌زنند.

با این‌حال، نبردهای بازی Alan Wake Remastered، هیجان‌انگیز هستند. فضای مه آلود شهر Bright Falls، شب‌های مرموز‌ و ترسناک‌اش و محیط‌هایی نظیر جنگل‌ها و معدن مخروبه که آن‌را ترسناک‌تر نیز می‌کنند و دشمنانی که از دل مه با داس و چک‌های‌شان از هر جهت به سمت الن ویک یورش می‌آورند، هیجان بالایی در خون‌مان ایجاد می‌کنند. در هیجان انداختن نور چراغ قوه و شلیک به دشمنان تضعیف شده، باید نیم‌نگاهی به باتری چراغ‌قوه و گلوله‌های خشاب داشت. گاهی آن‌قدر حواس‌مان پرت می‌شود که یادمان می‌رود گلوله‌های‌مان تمام شده یا چراغ‌قوه‌مان دیگر باتری ندارد.

بازی هیچ سازوکاری برای اطلاع بازیکن‌ها هنگامی که دشمنی از پشت سر به سمت‌شان سلاحی پرتاب می‌کند، در نظر نگرفته‌است. شاید در نگاه اول این یک نقطه ضعف اساسی باشد، ولی این‌که مجبور باشیم در تاریکی مه آلود جنگل، دائما پشت سر خود را چک کنیم، به هیجان نبرد و حس توهمی که از محیط رمزآلود بازی می‌گیریم افزوده‌است.

اما از هر چه بگذریم از مشکل hud بازی که در آن نوار استقامتی برای الن ویک وجود ندارد، نمی‌شود گذشت. به خاطر عدم وجود این نوار هیچ‌گاه نمی‌دانیم که الن چقدر انرژی برای ادامه دویدن سریع دارد و چقدر نزدیک خسته شدن است. این مشکل موقعی آزار دهنده‌تر می‌شود که در حال فرار از دست دشمنان تشنه به خون‌تان هستیم و ناگهان وسط راه خسته شده و این‌جاست که یک داس محکم به پشت سرمان برخورد می‌کند! عدم وجود نوار استقامت برای الن ویک مشکلی بود که از همان اول یکی از نقاط منفی hud الن ویک به حساب می‌آمد و متاسفانه در نسخه ریمستر شده این بازی نیز همراه‌اش است.

سلاح‌های الن ویک از اسلحه کمری گرفته تا شات‌گان و اسلحه شکاری، به چند مورد محدود شده و تنوع چندانی ندارند. اما یک سلاح بین تمامی اسلحه‌های بازی Alan Wake Remastered می‌درخشد و آن سلاح نور افکن است. طبیعی است که حین نبرد با تاریکی اسلحه‌هایی که نور بیش‌تری تولید می‌کنند، قوی‌ترین باشند. هنگامی که چند دشمن نزدیک به یک‌دیگر در حال نزدیک شدن به الن هستند، می‌توانیم از سلاح نورافکن‌تان استفاده کرده و شاهد کباب شدن تاریکی در وجودشان در نور کور کننده قرمز باشیم که حسی لذت‌بخش است. البته به جز سلاح‌های ذکر شده، آیتم‌های قابل پرتابی نظیر فلش‌بنگ نیز در دسترس قرار دارد که می‌توانیم با پرتاب آن‌ها، انفجار دشمن‌ها و خارج شدن تاریکی و روح به صورت همزمان از بدن‌های‌شان را ببینیم.

نور در بازی Alan Wake Remastered بهترین دوست ماست! به همین دلیل،چراغ قوه‌ به اندازه اسلحه اهمیت دارد. با پیش‌روی در بازی چراغ‌قوه‌های قوی‌تری سر راه‌مان قرار می‌گیرند که در عین داشتن ظرفیت باتری بیش‌تر، قدرت بیش‌تری نیز دارند و سریع‌تر دشمنان‌ را می‌شکنند. حتی سیو بازی در نقاط خاص نیز با نور صورت می‌گیرد. با قرار گرفتن زیر نور تیرهای چراغ که به عنوان چک‌پوینت و مکان‌های استراحت و نفس‌گیری عمل می‌کنند، بازی سیو می‌شود. پس از نبرد با دشمنان بی‌رحمی که هر یک از جهتی حمله می‌کنند و رسیدن به چک‌پوینت، نفس راحتی می‌کشیم. هیچ‌گاه نور کور کننده تیر چراغدر نیمه‌شب، این‌قدر خوشحال‌مان نکرده‌بود!

گیم‌پلی الن ویک به فصل‌های مختلفی تقسیم می‌شود که در ابتدای هر اپیزود، مثل یک سریال تلویزیونی، آن‌چه در فصل‌های پیش گذشت را مرور می‌کنیم. هر اپیزود به شدت خطی بوده و شامل رفتن از نقطه‌ای به نقطه دیگر و انجام یک کار خاص است. اما این بازی بارها ثابت می‌کند که مقصد مهم نیست، و باید از مسیر لذت برد و این‌کار را با گیم‌پلی‌ که در طول مراحل تجربه می‌کنیم انجام می‌دهد.

آن دسته از بازیکن‌ها که پس از تجربه Control، نسخه ریمستر شده الن ویک را فرصتی مناسب برای امتحان این اثر دیده‌اید، ضعف‌های گیم‌پلی آن‌را به وضوح خواهند دید. Control هر ضعفی که در الن ویک وجود داشت را رفع کرد و با ارائه گیم‌پلی عمیق شامل درخت قابلیت‌ها و دشمن‌های متنوع‌تر، که بزرگ‌ترین نقاط ضعف گیم‌پلی الن ویک بودند، نشان داد که رمدی گروهی‌است که در کنار خلاقیت، از اشتباهات‌اش درس می‌گیرد و هر بار بهتر می‌شود.

نتیجه‌گیری

بازی Alan Wake Remastered در مقایسه با بازی‌های مدرن از جمله جدید‌ترین بازی رمدی، ضعف‌هایی به خصوص در گیم‌پلی دارد. اما با در نظر داشتن این‌که این بازی یازده سال پیش عرضه شده می‌توانیم از گیم‌پلی هیجان‌انگیز و داستان درگیرکننده‌اش لذت ببریم. به خصوص الان که بهبودهای گرافیکی صورت‌گرفته، آن‌را زیبا تر از گذشته کرده‌اند. این بازی از شاهکارهای جهان بازی‌سازی بوده و مشخصا اگر برای اولین بار قصد تجربه‌اش ‌را دارید، الان بهترین فرصت برای برداشتن چراغ قوه‌تان و قدم زدن در جنگل‌های تاریک Bright Falls است.

خلاصه انگلیسی نقد بازی Alan Wake Remastered

With all Its shortcomings, Alan Wake Remastered takes you back to a masterpiece released eleven years ago where By mixing David Lynch’s surreal thriller style of Twin Peaks and Stephen King’s psychological horror of The Shining, Sam Lake and Remedy were moving from a noir love story of Max Payne to something different. Alan Wake was truly a classic that you can now experience more beautiful than before