نقد بازی Chivalry 2 ؛ شوالیه‌هایی بی‌غرض

اگر دل‌تان می‌خواست که در بازی‌هایی چون Medieval Total War 2 یکی از آن سربازانی باشید که سر از بدن دشمنان‌شان قطع می‌کردند، در طی چند سال اخیر عناوین زیادی با این مضمون منتشر شدند. عناوینی چون Mordhau  و For Honor همگی قصد داشتند مبارزه‌های عظیم قرون وسطایی را در قامت یک تجربه اول شخص یا سوم شخص شمشیرزنی زنده کنند و طرفداران آن دوره را به وجد آورند. البته این بازی‌ها ماموریت سختی در پیش داشتند، زیرا ساختن یک بازی اول شخص که در آن مخاطب قرار نیست یک اسلحه گرم در دست‌اش بگیرد و دشمنان را تار و مار کند کار بسیار سختی است، کاری که این عناوین کم و بیش در خلق این تجربه خاص موفق شدند. بازی Chivalry: Medieval Warfare هم یکی از این عناوین بود که در سال 2012 یک تجربه ناب از مبارزه‌های قرون وسطایی را برای طرفداران این عرصه ارایه داد. حال 9 سال بعد از انتشار این عنوان، نسخه دوم این بازی منتشر شده است تا باری دیگر شما را به قرن‌های 12 یا 13 میلادی ببرد. با نقد بازی Chivalry 2 با پی اس ارنا همراه باشید.

مبارزات بازی Chivalry 2 عطش میل به خون و خون‌ریزی و جدا کردن سر دشمنان را به خوبی برطرف می‌کند. در این بازی شمشیرها سر و دست سربازان را از بدن‌شان جدا می‌کنند و گرزها جمجمه آن‌ها را خرد. تیرِ کمان‌ها ناگهان چشم این سربازان نگون‌بخت را سوراخ می‌کنند یا شاه‌رگ گردن‌شان را هدف قرار می‌دهند. نعره و زجه‌های سربازان، جو یک میدان جنگ بی‌رحم را را برای شما تداعی می‌کنند و اگر شما از تجربه بازی قبلی این سری راضی بودید، بازی Chivalry 2 به لطف پیشرفت گرافیکی‌اش تجربه‌ای واقع‌گرایانه‌تر را در اختیار شما قرار می‌دهد. اما یادگیری و عادت کردن به این گیم‌پلی واقع‌گرایانه می‌تواند برای گیمرهای جدید این سری بازی‌ها کمی سخت و طاقت‌فرسا باشد.

هرچند که بخش آموزشی بازی تمام سعی خود را برای توضیح مکانیک‌های بازی می‌کند، اما باز هم وقتی که شما به عنوان یک سرباز تازه‌وارد به میدان جنگ می‌روید و با شوالیه‌های کارکشته مبارزه می‌کنید، خود را غرق در خون خود می‌بینید. به همین دلیل کمی زمان می‌برد تا در این بازی مهارت کافی را برای کشتن دیگر سربازان به‌دست آورید.

با این که مکانیک‌های گیم پلی بازی ساده هستند و یادگیری آن‌ها زمان زیادی نمی‌برد، به‌کار گیری درست آن‌ها در میدان جنگ مسئله‌ای بسیار پیچیده‌تر است که فقط با وقت گذاشتن زیاد روی بازی حل می‌شود.

به‌نظر می‌رسد که سازندگان بازی بیشتر وقت خود را برای کار کردن روی مکانیک‌های بازی گذرانده‌ و وقت زیادی را روی طراحی سناریوهای مختلف سپری نکرده‌اند. با این که این‌گونه بازی‌ها به داستان و بخش داستانی خاصی نیاز ندارند (به تجربه خسته‌کننده بخش داستانی بازی For Honor بنگرید) اما باز هم گیم پلی بازی به تنهایی نمی‌تواند یک تجربه رضایت‌بخش را به مخاطب منتقل کند. داستان در این‌گونه بازی‌ها به عنوان یک پوسته برای فروختن گیم پلی بازی به مخاطب عمل می‌کنند، حال اگر پوسته شما زیبا نباشد، ممکن است که مخاطب محتوا را نیز پس بزند.

سناریوی بازی ساده است، در ابتدا شما می‌توانید بین دو گروه بازی Chivalry 2 یکی را انتخاب کنید، انتخابی که هیچ‌گونه تاثیری روی تجربه شما از بازی نمی‌گذارد. زیرا این انتخاب نه بر گیم پلی تاثیری می‌گذارد و نه در داستان هیچ گونه نقش خاصی دارد. راستش را بخواهید اصلا نمی‌دانم چرا سازندگان این انتخاب را در اختیار مخاطب قرار دادند، آخر شما می‌توانید در حین روند بازی تیم خود را عوض کنید و حتا از تیم بازنده به تیم برنده بروید.

این عوض کردن تیم نه منطق داستانی دارد و نه در روند گیم پلی بازی منطقی است. بازی بر اساس کشتن دشمنان بیشتر به شما جایزه می‌دهد و برد یا باخت شما در بازی امتیاز اضافه چشمگیری ندارد، برای مثال اگر ببازید 300 امتیاز اضافه و اگر ببرید 700 امتیاز می‌گیرید. سازندگان با این کار درواقع داستان پشت اهدافی که در بازی نهاده‌اند را زیر سوال می‌برند، زیرا کسی دیگر برایش مهم نیست که از دوک دفاع کند یا خیر، همه به‌دنبال کشتن دشمنان بیشتر هستند.

البته برای این که مخاطب وقت بیشتری برای کشتن دشمنان داشته باشد، مجبور است که اهداف بازی را جلو ببرد؛ زیرا در غیر این صورت بازی زود تمام می‌شود و شما امتیاز زیادی نمی‌گیرید. به دلیل این که قصه در بازی‌های چندنفره اهمیت خاصی ندارد نمی‌توان به دلیل قصه‌گو نبودن بازی به آن خرده گرفت، ولی به هرحال بازی نیاز به نقشه‌های متنوع و جذاب‌تر دارد.

این داستان و سناریوهای ساده‌ای که ما با آن سروکار داریم هم بسی عجیب است. زیرا اگر قصد دارید که یک بازی قرون وسطایی بسازید، چه دورانی بهتر از جنگ‌های صلیبی. این نبردها داستان‌های فوق‌العاده‌ای دارند که هم عاشقان قصه‌جو را راضی می‌کنند و هم سناریوهای جذابی را برای استفاده مکانیک‌های بازی در آن‌ها به‌وجود می‌آورند. به هر حال امیدواریم که در آینده نقشه‌هایی از آن دوران را ببینیم و همچنین سربازان عربی هم به بازی اضافه شوند.

نبود اسب در بازی Chivalry 2 هم به شدت حس می‌شود، آخر چه بهتر از مقابله سواران سنگین صلیبیون در برابر شترسوارهای عربی با شمشیرها و زره‌های مخصوص به خودشان.

یک تغییر جدی و پررنگ بازی نسبت به نسخه اول و دیگر بازی‌های این سبک اضافه کردن دوربین سوم شخص است که به نظر نگارنده اصلا تصمیم هوشمندانه‌ای نبود. آن‌ها درواقع با این کار اصل گیم پلی و مکانیک‌هایی که برای حالت اول شخص ساخته‌اند را زیر سوال می‌برند. چالش‌های بازی برای حالت اول شخص ساخته شده‌اند، اما اگر تصمیم بگیرید که از دوربین سوم شخص استفاده کنید برتری بسیار بیشتری بر دشمنان‌تان دارید. شما دید کاملی بر محیط دور و اطراف‌تان دارید و این کار به شما یک برتری استراتژیک هدیه می‌دهد. همین‌طور کشتن دشمنان در این حالت آسان‌تر است.

واقعا تصمیم سازندگان قرار دادن این حالت در بازی را درک نمی‌کنم و دلیلی بر وجود آن نمی‌بینم. اگر با یک بازی داستانی سر و کار داشتیم، وجود دوربین سوم شخص انتخاب بیشتری به مخاطب می‌داد و نکته مثبتی محسوب می‌شد، اما وقتی با یک بازی رقابتی و چندنفره طرف‌ایم نباید یک حالت که برتری به طرف مقابل می‌دهد را در بازی قرار داد.

از طلاقی نامناسب و ناقص داستان و گیم پلی بازی Chivalry 2 که بگذریم، بازی نیاز به ایجاد انگیزه برای تجربه دوباره آن و لول آپ شدن دارد، حال بازی در این کار چقدر موفق شده است؟ شما در بازی باید بین 4 کلاس مختلف یکی را انتخاب کنید. در هر کلاس شما در ابتدا به یک اسلحه دسترسی دارید که هرچقدر بیشتر با آن دمار از روزگار دشمنان در بیاورید، بیشتر در استفاده از آن مهارت پیدا می‌کنید. این مهارت شامل آسیب بیشتر آن اسلحه و سرعت عمل استفاده از آن می‌شود. حال برای این که به اسلحه‌های دیگر دسترسی پیدا کنید، باید در کلاس خود لول آپ شوید. این اسلحه‌ها همیشه انتخاب بهتری نیستند و ممکن است اولین اسلحه شما، بهترین انتخاب شما باشد. اما این مورد به انتخاب شخصی بستگی دارد و باید کار تیم توسعه بازی را در این قسمت تحسین کرد. زیرا هر اسلحه مزایا و معایب خود را دارد. با این احوال، جواب سوال قبلی که پرسیدیم مثبت است. دیدن آن سلاح‌های قفل شده حس کنجکاوی شما را قلقلک می‌دهند و می‌خواهید بدانید که آیا آن تبر عظیم برای قطع کردن بازوی دشمنان بهتر است یا شمشیر بزرگی که در دست دارید.

البته یک گله از سازندگان این گونه بازی‌ها در مورد کلاس کمانداران دارم. کمانداران مانند تک تیراندازهای این دوره زمانه نبودند که بتوانند تک نفری بیش از 100 نفر از دشمنان را بکشند. آن‌ها نمی‌توانستند در بلبشوی میدان جنگ سربازان دشمن را هدف قرار دهند. از این سربازان با تعداد زیاد فقط برای هدف قرار دادن آرایش‌های منظم دشمنان استفاده می‌شد تا با شلیک تیرهای متعدد شاید بتوانند آسیبی به دشمن وارد کنند. به همین دلیل استفاده از این کلاس منطق تاریخی ندارد و تجربه واقع‌گرانایه‌ای را ارایه نمی‌دهد.

شاید بهتر بود سازندگان با استفاده از سیستم‌هایی که در بازی‌های هاردکور و تاکتیکالی چون Squad استفاده می‌شود، به عنوان فرمانده به سربازان آرایشی می‌دادند و میدان نبرد واقع‌گرایانه‌تری را ارایه می‌کردند. اما با این کار ریسک از دست دادن مخاطبان غیر هاردکور را باید می‌پذیرفتند و شاید به همین دلیل ما هیچ سیستمی برای هماهنگ کردن سربازان نداریم. البته آن که انجام اهداف ماموریت‌ها برای خود تیم توسعه بازی هم اهمیتی نداشت، در این قضیه بی‌تاثیر نیست.

تیم طراحی بازی Chivalry 2 در قسمت آیتم‌های تزییناتی عملکرد قابل قبولی داشتند. هرچند که به جز زره‌های Epic دیگر زره‌ها آنچنان تغییری در ظاهر شما به‌وجود نمی‌آورند، اما با ترکیب نقش و نگارهای مختلفی که می‌توانید روی سلاح و زره خود حک کنید، می‌توانید کاری کنید که شکل و شمایل شما ترس در دل دشمنان بیندازد و با دیدن شما بدانند که باید از این شوالیه دوری کنند. با این حال این قسمت نیاز به آیتم‌های بیشتر و متنوع‌تر دارد، وگرنه مخاطب انگیزه خود را از دست می‌دهد و اگر واقعا عاشق تجربه مکانیک‌های بازی نباشد، این بازی را بعد از شاید 10 ساعت تجربه رها کند و دیگر به آن بازنگردد.

وقتی که من به همراه دوستان در حال تجربه نسخه بتای بازی بودم، می‌خواستیم که در میدان جنگ روبه‌روی یکدیگر قرار بگیریم و دوئلی به سبک قرون وسطا داشته باشیم، اما هربار توسط سربازان دیگر محاصره می‌شدیم و فرصت این کار را نداشتیم. به همین دلیل امیدوار بودم که در نسخه نهایی بازی مود مبارزه تک به تک را برای افرادی که می‌خواستند مهارت خود را در این‌گونه مبارزه‌ها بسنجند، قرار دهند که متاسفانه چنین مودی را در منوی بازی نمی‌یابیم. مورد عجیب‌تر این است که این مود در نسخه اول بازی موجود بود!

مودهای بازی فقط به مبارزه‌های 40 نفره یا 64 نفره و یک مد به نام Free-For-All محدود شده‌اند. در مودهای 40 یا 64 نفره شما بین مود Team Deathmatch یا سناریوهای هدف‌محور حق انتخاب دارید. اگر هم به کار تیمی علاقه‌ای ندارید، می‌توانید مد Free-For-All را امتحان کنید. با این حال این تنوع کم باعث خسته‌کننده شدن بازی بعد از تجربه‌ای نسبتا طولانی می‌شود که تیم توسعه بازی باید برای برطرف کردن‌اش یک تدبیری بیاندیشد. حال یا با اضافه کردن مودهای متنوع دیگر یا با ساختن سناریوهای جذاب در نقشه‌های مختلف. امروزه بازی‌های آنلاین به سمت سرویس‌محور شدن حرکت کرده‌اند و چه دوست داشته باشیم یا نه، بازی Chivalry 2 برای زندن ماندن در چنین شرایطی به پشتیبانی مداوم نیاز دارد. ما در آینده به نقد دوباره بازی می‌پردازیم و همین مطلب را آپدیت می‌کنیم تا ببینیم که آیا سازندگان به قول خود برای اضافه کردن محتوای بیشتر عمل می‌کنند یا خیر.

در نهایت، اگر از عشاق دوران قرون وسطا هستید و به در دست گرفتن یک شمشیر دو لبه‌ی بزرگ بیشتر از شلیک کردن با یک سلاح اتوماتیک علاقه دارید، بازی Chivalry 2 که یکی از بهترین بازی های 2021 است می‌تواند شما را سرگرم کند. بازی در ابتدا ممکن است کمی خسته‌کننده و تکراری به نظر برسد، اما وقتی که با آن ارتباط برقرار کنید، هر روز برای یک دست بازی هم که شده به تجربه آن می‌پردازید؛ زیرا کمتر کاری به اندازه خشونت فکاهی بازی حال و هوای شما را عوض می‌کند.

 

کد بازی روی پلتفرم اپیک گیمز و توسط سازنده برای ما ارسال شد. خلاصه‌ای از نقد به زبان انگلیسی:

Chivalry 2 is a first-person hack and slash game with medieval flavor. While its violence will keep you satisfied, it struggles in other areas like cosmetic items and the lack of roleplay. The game needs more maps and more different scenarios to keep the gameplay interesting. But overall, Chivalry 2 has a great potential to become a very good game-as-service title if the developers keep their promise and add more content since the hand-to-hand fighting mechanics are nearly flawless and fun.