امروز هیدئو کوجیما در جریان هفته گیم پاریس تیر خلاصی به همه طرفداران و بدخواهان Death Stranding با لانچ تریلر این عنوان زد.
تریلری که به گفته خودش، شخصا تدوین شده است. کوجیما گویا میدانسته که باید چطور در روزهای پایانی انتظار برای عنوانش، باز هم بتواند همگی را شگفتزده و مجذوب اثرش کند.
راستش را بخواهید از آنجایی که با رفتارهای خاص کوجیما نسبت به آثارش آشنایی زیادی دارم، به جز چند نمایش اول D.S سعی کردم نمایشهای دیگر را نبینم. زیرا تحمل عطش برای عنوانی تا این حد جاه طلبانه میتوانست باعث شود که یا بیشتر کوجیما را ستایش کنم و یا نسبت به او رفتاری تنفرآمیز داشته باشم که چرا حرف حسابش را با این بازی به طور مستقیم نمیگوید؟
در هر صورت، اینکه چه احساسی نسبت به کوجیما داشته باشم برای من مهم نیست. چیزی که مهم است این نمایش سرشار از احساس بود. نمایشی که مثل چشمان شخصیتهایش، چشمهای من را هم بیدلیل سرشار از اشک کرده بود. در نقطه به نقطهی این تریلر احساس در جریان بود. من شاید در مورد این بازی چیزهای زیادی دستگیرم نشده باشد، اما میدانم که Death Stranding قرار است چشمان همگی ما را سرشار از اشک کند.
فرصت چندانی تا منتشر شدن نمرات و خود بازی نمانده است. کمکم باید آماده شویم که به مفهوم جدیدی از مرگ و زندگی برسیم. دیگر زمان صبر تمام شده و بالاخره باید سم را در ماجراجویی عجیب و غریبش همراهی کنیم. در این ماجراجویی اما تنها نیستیم. باید در کنار هم و برای هدفی والاتر از اتمام یک بازی وارد دنیایی شویم که تابحال به آن قدم نگذاشتهایم. دنیایی که موجودات آن را نمیشناسیم و نمیدانیم باید به چه کسی در آن اعتماد کنیم. دنیایی برای زندگی و مرگ. جایی که قوانین خاص خود را دارد و مطمئن میشود که به محض ورودمان، ما را با آن قوانین آشنا خواهد کرد.
