Tehran Game Conviction یا به طور کوتاه TGC یک رویداد بینالمللی برای بازی سازان کشورمان است تا بتوانند بازیهای خود را به ناشران داخلی و بینالمللی نشان بدهند، همچنین دانش فنی و علمی خود را برای ساختن عناوینی با کیفیتتر و بازاریابی موثرتر بالا ببرند و از کلاسها و کنفرانسهای تخصصی در زمینههای مختلف استفاده کنند. در کنار این کنفرانسها، پنلهایی نیز برگذار شد که هرکدام با حضور متخصصان آن حوزه به موضوعی خاص میپرداختند و بحث میکردند. اکنون قصد داریم تا گزارش کامل یکی از پنلهای برگزار شده با عنوان « کدامیک برای تیمهای کوچک و تازه کار برای موفقیت مناسب تر است: ترکیب شدن با شرکتهای بزرگ یا شتاب دهندهها؟» را به شما ارائه کنیم.
این پنل با حضور آقایان حسین مزروعی، مهدی بهفر، فرزام ملک آرا، ایمان زرین عضو با مجری گری وهاب احمدوند برگزار شد.
مهدی بهفر پنل را با سخنانش آغاز کرد. او به این اشاره کرد که با هر دو مورد موافق است و هرکدام با توجه به تعریف خودشان کاربردی دارند.
کار حرفه ای در شرکتهای حرفه ای انجام میشود. شتاب دهندهها بعد از تبدیل شدن به یک شرکت بزرگ دچار مشکل میشوند.
فرزام ملک آرا اشاره کرد که شتابدهندهها با بازی دچار پارادوکس هستند. بازی فرمول بر نمیدارد.
ایمان زرین عضو اشاره کرد که تقریبا با حرفهای هر دو نفر موافق است، اما مخالف این است که بازی فرمول بر نمیدارد.
دانستن متدلوژی کسب و کار خیلی اهمیت دارد. بازی سازان کشورمان باید دید کسب و کار محور هم داشته باشند. نمیشود که یک کمپانی بزرگ روی یک شرکت بازی سرمایه گذاری کند، یعنی شراکتی وجود ندارد و بیشتر به صورت پروژه محور است. تیمهای کوچک وقتی به درون شرکتهای بزرگ میروند میترسند که از بین بروند، پس بیشتر به شتاب دهندهها تمایل دارند. همچنین پیشنهاد کردند که این تیمها به دنبال پروژههای کوچک نباشند بلکه دید آینده نگرانه داشته باشند و به دنبال سود کلان در آینده باشند.
حسین مزروعی اشاره کرد که شرکت آنچنان بزرگی در کشورمان وجود ندارد.
این صنعت هنوز آنقدر پخته نشده است که یک شرکت بزرگ شکل بگیرد. مزروعی به عنوان مدیر عامل یک شتاب دهنده دوست دارد که بازی سازان به شرکتها بروند و تجربه کسب کنند. اگر از دید تیم بخواهیم نگاه کنیم، ورود به شتاب دهنده کارشان را راحتتر میکند. کار خیلی عجیبی برایشان انجام نمیدهد اما کمکشان میکند. دغدغههای تیمها با استودیوهای بازی سازی کاملا متفاوت است.
مزروعی در جمع بندی حرفهایش باز هم گفت که پیشنهاد میکند ابتدا به شرکتها جذب شوند و پس از کسب تجربه به شتاب دهندهها بروند.
آیا در شتاب دهندهها ریسک برای تیم سازنده بالاتر است یا در شرکتهای بزرگ؟
آقای مزروعی گفتند که این ریسک دو طرفه است.
فرزام ملک آرا:
اگر کسی قصد دارد وارد کار شود باید هدفش محصول نهایی باشد.
مهدی بهفر:
با توجه به بازی سازانی که با هدف اینکه شرکت خودشان را تاسیس کنند وارد شرکتها یا شتاب دهندهها میشوند، باید گفت که این عضویت ارزش ندارد چرا که این افراد هدفشان را جای دیگری می بینند و در شرکت یا شتاب دهنده هدفشان را دنبال نمیکنند و فقط دستورات را اجرا میکنند. همانطور که همه میدانیم بازی سازی اجرای دستورات نیست و شما باید عشق و علاقه و هدف خود را در آن مشخص کنید. آرزوی هر هنرمندی دیده شدن است. دلیل اینکه شرکت بزرگی وجود ندارد این است که هر کسی دوست دارد کسب و کار خودش را داشته باشد. بنابراین تیمهای کوچک زیاد میشوند.
زرین عضو:
گیم هنوز در کشور ما تبدیل به یک صنعت نشده است. بازی سازان در کنار کارهای خاجی به بازی مشغول هستند و بازی سازی در ایران دچار مشکلات مالی بزرگ است. ایشان همچنین خاطر نشان شدند که در کنار هنرمند بودن باید تاجر خوبی باشید.
سوال : اگر من یک تیم خیلی خوب و یک ایده خوب داشته باشم و به دنبال دیده شدن باشم شتاب دهنده از من حمایت می کند؟
فرزام ملک آرا:
متدلوژی ریسک موفق شدن پروژه را پایین میآورد. هیچ بازی سازی آرزوی داشتن یک استدیو را ندارد.
ایمان زرین عضو گفت مشکل بازی سازی در همین است که تیمها فکر اقتصادی ندارند و فقط به فکر بخش هنری ماجرا هستند.
مهدی بهفر:
در کشورهای دیگر بازی سازان میتوانند با توجه به علاقه بازی سازیشان به استدیوهای مشخص بپیوندند اما در ایران چنین وضعیتی وجود ندارد به همین دلیل به دنبال تیم میروند با این که امکانات لازم برای تشکیل تیم وجود ندارد در واقع به جای شرکتهای بزرگ، شرکتهای کوچک بسیار زیادی وجود دارد.
حسین مزروعی:
در آمریکا به ازای هر هزار نفر یک کسب و کار وجود دارد، در اروپا به ازای هر ۶۰۰ نفر و در ایران به ازای هر ۲۷ نفر! یک کسب و کار وجود دارد. این مشکل در بازی سازی هم وجود دارد و به نظر من این مشکلات فرهنگی هم هستند. سیستم آموزشی کشور هم بسیار مشکل دارد و افراد بعد از فارغالتحصیل شدن عملا هیچ چیزی بلد نیستند و بزرگترین دغدغههای دانشجویان ما سربازی و ادامه تحصیل بعضا بی دلیل است.
مهدی بهفر:
شتاب دهندهها بیشتر پروژههای دانش بنیان را پشتیبانی میکنند و بیشتر حالت اقتصادی دارند تا حمایت از بازیها. هیچ وقت یک شرکت بازی سازی تبدیل به یک کمپانی نمیشود ولی به عنوان مثال برنامه ریحون به خودی خود یک کمپانی شده است که از یک شتاب دهنده شروع به کار کرد. ما مدیریت و رهبری کردن را نادیده میگیریم و همین منجر به اختلاف در تیمها و احتمالا فروپاشی آنها میشود.
سوال: هویت مستقل تیمها در شتاب دهندهها و شرکتها حفظ می شود یا نه؟
ایمان زرین عضو:
قطعا در شتاب دهندهها همه چیز مشخص می شود و هویت حفظ خواهد شد.
فرزام ملک آرا:
در شتاب دهندهها یک هدف قالب وجود ندارد اما در شرکتها اینگونه است. بعضی افراد با ورودشان به شرکت به سرعت، فرهنگ و هدف شرکت را میپذیرند و برعکس هم ممکن است. ما سعی می کنیم پروژه تیمها را ببینیم و سعی میکنیم با نظارت به آنها کمک کنیم و فکر میکنم هویت تیمها در شرکتها حفظ شود.
مهدی بهفر:
چون همیشه تیمها به دنبال هدف خودشان هستند و دچار مشکلات مالی هم هستند، عضو شرکتها میشوند. پس حتما باید تفاوت دیدگاهها و هویتها با هم حل شوند و قطعا هویت تیمها در شرکتها حل می شوند چون غیر از این راه امکان ندارد. ما دوست داریم تیمها کاری را که دوست دارند پیش ببرند اما همیشه در این روش به مشکل بر خواهیم خورد.
حسین مزروعی:
اکثرا تیمها هویت خاصی ندارند و معمولا با کارشان شناخته می شوند پس چرا هویت نداشته شان را حفظ کنند؟ من میخواهم تکلیفم را با شما مشخص کنم، به عنوان کسی که در جوانی برای خودم شرکت ثبت کردم به شما میگویم. شرکت تاسیس نکنید و به دنبال استخدام شدن باشید.
سوال: اگر تیمی قدرت کافی برای ساخت بازی را نداشته باشد و برای یادگیری به دنبال جذب شدن باشد، آیا آنها را میپذیرید؟
حسین مزروعی گفت که افراد و تیمهایی که سابقه خوبی دارند را در شتاب دهندهها میپذیریم ولی بخش آموزش آنچنانی نداریم.
ایمان زرین عضو نیز صحبتهای مزروعی را تایید کرد و ادامه داد که ما بر روی تیمهای قدرتمند تمرکز میکنیم.
فرزام ملک آرا:
برای تیمهایی که هدف مستقل دارند استخدامی وجود ندارد اما ما با آنها شریک میشویم. تیمها برای عضو شدن در شرکتها کار بسیار سختی دارند و در شتاب دهندهها راحت تر هستند.
سوال پایانی وهاب احمدوند: به نظر شما در وضعیت کنونی کشور شرکتهای بزرگ اما کم بهتر است یا تعداد زیادی شرکت کوچک؟
مهدی بهفر به شوخی گفت که ما نیاز به تعداد زیادی شرکت بزرگ داریم. چرا که گیم در جهان یک صنعت است و میتواند برای ما بسیار پول ساز باشد و باید پشتیبانی شود. با توجه به سوال ما در کل نیاز به تعداد کمی شرکت بزرگ داریم.
ایمان زرین عضو نیز در تکمیل صحبت های بهفر گفت که منابع بسیار محدود است و اگر یکجا استفاده شود بسیار بهتر است. او ادامه داد که با نظر دوستان موافق هستم و شرکتهای بزرگ اما کم بهتر است.
حسین مزروعی نیز موافقتش را اعلام کرد.
ما باید راه حل ایجاد کنیم و فکر میکنم باید آموزش انجام شود و افراد باید یاد بگیرند که میتوانند عضو یک تیم بزرگ باشند.
سخنان پایانی این پنل را ایمان زرین عضو انجام داد. او خاطر نشان شد که در مبحث قبلی یعنی عضویت با آقای مزروعی مخالفم و همه نباید عضو شرکتها شوند ترجیح میدهم شانسشان را در ثبت شرکت امتحان کنند.
این گونه پنل « کدامیک برای تیمهای کوچک و تازه کار برای موفقیت مناسب تر است: ترکیب شدن با شرکتهای بزرگ یا شتاب دهندهها؟» نیز به پایان رسید.
