Stranger Things داستان نوستالژیک و دههی هشتادی گروهی متشکل از چند نوجوان است که طی اتفاقاتی عجیب و غریب و هیجان انگیز، به حل معماها و اتفاقات اسرارآمیز یک شهر کوچک میپردازند. شکل و شمایل ۱۶ بیتی و نوستالژیک این بازی، یاد آور خاطرات شیرین سالهایی است که اتفاقات داستان بازی در آن بازه رخ میدهند. طراحی ظاهری و عناصر بصری بازی شباهت زیادی به بازیهای کنسول کلاسیک سوپر نینتندو دارد اما گیم پلی اکشن و سادهی بازی، موجب میشود تا به سختی بتوان آن را همراه و همنشین برحقی برای یکی از محبوبترین و پربینندهترین سریالهای تاریخ Netflix به شمار آورد. با نقد و بررسی بازی اقتباسی Stranger Things 3: The Game با ایستگاه بازی همراه باشید.
در Stranger Things 3: The Game ( که به طرز عجیبی دومین بازی از این عنوان به شمار میرود!) شما کنترل بازیگران اصلی داستان را در چشماندازی ایزومتریک در اختیار میگیرید تا از این طریق، در شهر کوچک Hawkins در ایالت Indiana به ماجراجویی دربارهی اتفاقات، هیولاها و شخصیتهای منفی فصل سوم سریال Stranger Things بپردازید. اتفاقات داستان دقیقاً بر اساس موضوعات فصل سوم سریال این عنوان ساخته شده اما دیالوگها به طور کلی تغییر کرده است. این روزها بازیهایی که به طور مستقیم از روی محتوای سینمایی یا تلوزیونی اقتباس شدهاند، به ندرت به چشم میخورند اما این بازی حالا دیگر به نوبهی خود یک بازی اقتباسی و نوستالژیک از عنوان همنام خود در سرویس Netflix به حساب میآید. من به طور کلی از سبک نوستالژیک بازی لذت بردم اما از مهمترین ایرادهایی که میتوان به Stranger Things 3: The Game گرفت، عدم گسترش داستان نسبت به نسخهی اصیلش، شخصیت پردازی سطحی و عدم مواجهه با اتفاقات غافلگیر کننده در جریان بازی است.
مأموریت اصلی بازی، به دلیل اقتباس کامل از داستان سریال اصلی Stranger Things 3 با محدودیت در موضوع مواجه است. تقریباً همهی اتفاقات خط داستانی بازی به لحظاتی ختم میشود که کاراکترها نتیجه میگیرند وقت صحبت کردن با Steve در Scoops Ahoy است و یا باید همدیگر را در زیرزمین خانهی Mike ملاقات کنند. کاربر، در طول مسیر مقابله با دشمنان و حل معماهای سادهی بازی، همواره احساس میکند که در یک چرخهی خسته کننده به تکرار مکررات میپردازد. البته یک سری مأموریتهای جانبی به داستان بازی اضافه شده که به کارهای خسته کنندهای مانند کشتن موشها در زیرزمین و یا تحویل پیتزا محدود میشود.
در گیم پلی بازی Stranger Things 3 شما همواره در نقش دو کاراکتر در اتفاقات بازی شرکت میکنید و هر زمان که تمایل داشته باشید میتوانید بین آنها جا به جا شوید. بعد از موفقیت در چند مرحله، کاراکترهای بیشتری در اختیار شما قرار خواهد گرفت که هر یک، از قابلیتهای متفاوتی برخوردار هستند. Mike و Hopper بیشتر در درگیریهای نزدیک شرکت میکنند در حالی که مثلاً Will از قابلیت مبارزه از فواصل دورتر، برخوردار است و یا Max که وظیفهی درمان کاراکترهای آسیب دیده را بر عهده دارد. یکی از نکات مثبت گیم پلی Stranger Things 3: The Game، امکان ترکیب قابلیتهای مختلف کاراکترها و یا انتخاب دلخواه شخصیت مورد استفاده در هر لحظه از خط داستانی بازی است. حتی اگر کاراکتر انتخاب شده با داستان بازی هماهنگ نباشد. این آزادی عمل تا رسیدن به باس فایت نهایی داستان ادامه پیدا میکند. در این مرحله شما مجبورید که دو کاراکتری که بازی برای شما در نظر گرفته را انتخاب کنید.
صرف نظر از استراتژیهای متنوعی که میتوان از طریق تغییر در ترکیب کاراکترها در جریان بازی اعمال کرد، بخش مبارزات بازی، بسیار ساده و بی مزه طراحی شده است. شما در این لحظات فقط باید با توجه به فاصلهی قرارگیری از موقعیت دشمن یک دکمه را به صورت مکرر فشار دهید. هنگامی که با تعداد زیادی از دشمنان درگیر میشوید، باید از ویژگی خاص کاراکتر خود استفاده کنید. کلیهی فعالیتهای شما در صحنههای نبرد، به همین دو حرکت محدود میشود. قابلیت دفاع، از نظر من تا رسیدن به غول مرحلهی آخر، کاربردی ندارد. در آن مرحله نیز سیستم بازی شما را مجبور به استفاده از این ویژگی میکند.
سیستم ارتقا قابلیتهای کاراکترهای بازی نا امید کننده است. شما تنها ۵ جایگاه آپگرید برای تمامی ۱۲ کاراکتر بازی در اختیار خواهید داشت. بهترین گزینهای که من در طول بازی از آن استفاده کردم، Universal Bonuses نام داشت که ضربات کاراکتر مربوطه را تقویت میکرد. گزینههای خون اضافی و راه رفتن سریعتر نیز از نظر من بی ارزشترین انتخابهای این قسمت بودند. آیتمهای مورد نیاز برای ارتقای تواناییهای کاراکترها را از مناطق مختلفی پیدا کرده و یا از مغازهها خریداری میکنید. در ضمن خود من با وجود این که تمامی عناصر قابل تخریب موجود در مراحل مختلف بازی را نابود کردم، همیشه در بحث پول کمبود موجودی داشتم.
در بازی Stranger Things 3: The Game هیچ گونه حالت آنلاین و مولتی پلیری پیش بینی نشده است اما یک حالت آفلاین موسوم به Co-Op در بازی وجود دارد. در این حالت، حضور یک همراه میتواند کاربردی باشد اما در بخش co-op تصویر نمایشگر را به دو بخش تقسیم میشود که در این مورد، ممکن است موجب مشکلاتی در بحث کنترل و تسلط بر بازی شود. تقسیم صفحه نمایش، موجب افزایش هرج و مرج و بی نظمی در گیم پلی بازی میشود اما به طور کلی، وجود بخش چند نفره یک مزیت برای این بازی محسوب میشود.
این بازی برای طرفداران بازیهای پیکسلی دهه هشتادی و به خصوص مخاطبان سریال پرطرفدار Stranger Things مطمئناً تجربهی لذت بخشی را با خود به همراه خواهد آورد. اما نمیتوان از مشکلات و ضعف بخش مبارزات، اتفاقات قابل پیش بینی داستان و همچنین ساختار ضعیف گیم پلی بازی چشم پوشی کرد. لذا اگر تنها به دنبال تجربهی اتفاقات فصل سوم Stranger Things هستید، توصیه میکنیم به منبع اصلی آن مراجعه کنید.
